Alengirli İşler Masası

Kimin filmine fon müziği yapardınız; Nuri Bilge Ceylan mı yoksa Zeki Demirkubuz mu? (bonus şık: Tayfun Güneyer) :D

2011-04-13T00:31:00.001+03:00

Kimin filmine fon müziği yapardınız; Nuri Bilge Ceylan mı yoksa Zeki Demirkubuz mu? (bonus şık: Tayfun Güneyer) :D

Answer here

Hayır... Konuşuyor olman, söyleyecek bir şeyin olduğu anlamına gelmiyor ne yazık ki.

2011-01-23T03:45:00.001+02:00

Vay, güzel olmus :) lakin bunlari araklayip(sorularimi göremeyenler icin belirteyim, 5-6 tane daha var buna benzer) kendiminmis gibi kullanacagimdan cekinmedin mi sn. Anonim? :) her gun bi tanesini yayinlicm bu sorularin tek seferde hazmedemez herkes :)

Sen sor ben atıp tutayım..

Abi hangi salak başlattı bilmemne olduğun söyleniyor meselesini ya :D kesin ibnedir :D

2011-01-22T17:02:00.001+02:00

İnan ben de bilmiyorum da öyle bi geyik dönuyordur genel olarak muhtemelen, benimle dogrudan ilgili degildir yani :))
Takılsınlar ya sorun yok, ben cok guluyorum okudukca, millet neleri merak ediyor hey yarabbim :D

Sen sor ben atıp tutayım..

çıkart vur masaya eran, yoksa adın her bişeye çıkacak bu gidişle :D

2011-01-22T15:57:00.001+02:00

Eheh yok ya onu yapsak da takilacak bi kulp bulunur :)) beni bilen bilir, rus konsolosluguna sorun inanmazsaniz :d

Sen sor ben atıp tutayım..

Eranım, xbox'ta oynanacak bok aksiyonlu oyun önerebilir misin?

2011-01-22T15:55:00.001+02:00

Devil may cry 4, enslaved, alan wake(bunda bol gerilim de var ama), bayonetta ve gears of war 1-2.

Sen sor ben atıp tutayım..

Aseksüel olduğun söyleniyor

2011-01-22T14:11:00.001+02:00

Bunun sonu biseksüele kadar gidecek :)
Yok hayir degilim öyle seyler :)

Sen sor ben atıp tutayım..

o beyazadlı prense söyle cinslik yapmasın

2011-01-22T13:22:00.001+02:00

Bana laf edebilirsiniz ama diger misafirlerime lütfen kırıcı sözler kullanmaktan kaçınınız ;)

Sen sor ben atıp tutayım..

düşüncelerini sordum lanet olası

2011-01-22T13:19:00.001+02:00

Ahah pardon. İzledigim filmlerde butun olay Anthony Hopkins idi bence, onun sükuneti nadir görulecek bi gerilim hissi verdi iki filme de. Sadece bazen sahneler fazla uzundu, gerilimi artirnak icin yapilmis belki ama ben sıkıldıgımı hatirliyorum izlerken birkac sahneyi.

Sen sor ben atıp tutayım..

eranım, sana cins cins sorular geliyor, bu soruları soranlar ne ayak??

2011-01-22T13:16:00.001+02:00

Formspring anonimleri abi, napalim bu olayin eglencesi de orada, onlar cins cins sorular soracak, ben de o an aklima geleni yazicam :)

Sen sor ben atıp tutayım..

hannibal serisi hakkında düşüncelerin?

2011-01-22T13:03:00.001+02:00

Sadece Kuzuların Sessizligi ve Hannibal'ı izledim. Red Dragon bi türlü kismet olmadi. Son filmi ise (hannibal rising) zorlama yapmışlar gibi hissediyorum ve merak bile etmiyorum açıkçası.

Sen sor ben atıp tutayım..

Metroseksüel olduğun söyleniyor

2011-01-22T13:00:00.001+02:00

Önde gideni, bayrak taşıyaniyim. Ama degilim aslinda, şaka bu.

Sen sor ben atıp tutayım..

ne ayaksın?

2011-01-21T14:58:00.001+02:00

45. Sporda 46 oluyor.

Sen sor ben atıp tutayım..

En son ne zaman yedin pizzayııı?

2011-01-18T23:45:00.001+02:00

Hmm bakeym, eve söyledim geçen Cuma idi sanirim :) disarida yemeyeli cok oldu ama :/

Sen sor ben atıp tutayım..

Aşık mısın alengirli?

2011-01-18T22:29:00.001+02:00

Ziyadesiyle :)

Sen sor ben atıp tutayım..

En sevdiğin yiyecek?

2011-01-18T22:25:00.003+02:00

Pizza.

Sen sor ben atıp tutayım..

Reenkarnasyona inanıyorsanız ve dünyaya yeniden bir hayvan olarak gelecekseniz hangisi olmak isterdiniz, neden?

2011-01-18T22:25:00.001+02:00

İnanmiyorum ama aslan olmak vardi. O yelesine bitiyorum arkadaş :))

Sen sor ben atıp tutayım..

en sevdigin ülke hangisi?

2011-01-18T16:35:00.001+02:00

Japonya. Lanet cekik gözlüleri cok seviyorum :)

Sen sor ben atıp tutayım..

ralph lauren'de artık uretimini çinde yapmaya basladı. diger bir çok ünlü firma gibi. sen ne düşünüosun. büyük firmalarının çinde uretim yapması kaliteyi düşürürmü?

2011-01-18T16:32:00.001+02:00

Krizden fazlasiyla etkilenen tekstil firmasının devlerinin de işgücüne yatirimdan kısmak istemesi gayet dogal. Öte yandan Çin'de birkaç farklı kalite var. Her şey fabrikalara toplamda yapılan ödemeye bakıyor. Avrupa'da yapilacak yatirimin belki de yarisiyla Çin'de aynı kaliteyi yakalamak mümkün. Önemli olan algının degismesi.

Sen sor ben atıp tutayım..

türkiyede modanın kalbi sence nerede atıyor??

2011-01-18T16:28:00.001+02:00

Mahmutpaşa olabilir Türk modasının kalbi. Ama genel anlamda modanın bi kalbi yok ne yazık ki Türkiye'de, modayı yabancı memleketler bwlirliyor, biz uyuyoruz.

Sen sor ben atıp tutayım..

cildine kullandıgın dogal yararlı bişi varmı? ornek herkesin bildigi salatalık kabugu gibi?

2011-01-18T00:05:00.001+02:00

Cildim cok kötü, tenim fazla açık oldugu için uzak cekim fotolarda iyi görunuyor. Lisede sacma sapan ilaclar yuzunden yamulttuk deriyi, halbuki hepsi dogal sürec. Ama ne zaman kahve ve kolayı azaltsam iyiye dönüyor. Yararli olarak önerebilecegim: kafein ve yag iceren seylerden kaçınmak :)

Sen sor ben atıp tutayım..

rutin cevaplardan ''ama ben seni arkadaşım olarak görüyorum'' diye cevap alınabilecek farklı bir soru? ne olabilir?

2011-01-18T00:02:00.001+02:00

Hmm mesela bu soru gayet iyiymis, kullanilabilir bence :)
Ben ne yazik ki bugüne kadar o soruyu hic sormadm, her sey dogal çizgisinde ilerledi. Ama bi jest yapmam gerekse... Ah aklima gelenlerin hepsi de özel seyler, sadece ona söylenirse guzel seyler. Yardim edemeyecegim ne yazik ki bu konuda :/

Sen sor ben atıp tutayım..

takip ettigin bir dergi varmı?

2011-01-17T20:07:00.001+02:00

Eskiden vardı artık ilgilendigim pek çok şey internete daha erken düşüyor. Yine de cnbc-e dergi, national geographic ve uykusuz'u takip edebilen biri olmayi isterdim.

Sen sor ben atıp tutayım..

duygularını kontrol edebilirimisin? her koşulda?

2011-01-17T20:03:00.001+02:00

Tanidigim herkesten iyi kontrol ederim ama yine de her kosulda diyemem, özellikle sevgi, sevinç, mutluluk gibi olumlu duygulari.

Sen sor ben atıp tutayım..

sıcak iklimmin insanımısın yoksa soogukmu?

2011-01-17T20:02:00.001+02:00

Her devrin adamiyim aslinda ama illa birini sececeksem soguk derim. Bu kadar beyazlik aciklanmaz baska sekilde :)

Sen sor ben atıp tutayım..

merhaba :)

2011-01-17T17:34:00.001+02:00

Merhaba efenim :)

Sen sor ben atıp tutayım..

çok sıkılınca işin içinden nasıl çıkıyorsun?

2011-01-14T23:46:00.001+02:00

Her ne yapiyorsam, sanki bi daha ugrasmayacakmisim gibi kalkip mola veriyorum. 15-20 dakikada geciyor o sıkıntı. Genelde hicbir şey yarim saat ertelenemeyecek kadar acil olmuyor hayatimda.
Eger iş harici sıkılırsam da Davşanıma bi sms atıyorum o keyfimi toparliyor :)

Sen sor ben atıp tutayım..

Galaxy tab mi ipad mi hangisini tercih edersin hocam?

2011-01-14T16:47:00.001+02:00

İkisi arasinda kalsam kesinlikle iPad. Ama şu an ikisi de alınmaz, birkaç ay içerisinde iPad 2 dahil pek çok iyi alternatif cikacak. Şu an Galaxy Tab'in tek özelligi, ipad karsisinda ilk ciddi tablet olmasi.

Sen sor ben atıp tutayım..

Sınavlarına neden çalışmıyorsun?

2011-01-11T21:57:00.001+02:00

Kişiligimle bagdasmiyor cunku.

Sen sor ben atıp tutayım..

sınavın nasıl geçti eranım?

2011-01-11T13:37:00.001+02:00

Yeteri kadar calismamisim abi onu anladim. Butunlemede insallah.

Sen sor ben atıp tutayım..

kaç doğumlusun vatandaş?

2011-01-10T00:03:00.001+02:00

Kac gösteriyorum? :)
1985

Sen sor ben atıp tutayım..

çaylak mısın? yazar mı? ..... lanetin kalkmış dostoom

2011-01-07T10:25:00.001+02:00

Sabahin erken saatlerinde gelen e-postaya göre yazar. Kondüktörler uyumuyor herhal :)

Sen sor ben atıp tutayım..

Deniz misin? Liman mı?

2011-01-06T14:02:00.001+02:00

Gemi.

Sen sor ben atıp tutayım..

:)(: masturbasyon belasından nasıl kurtulabilirim bi yol söyle. :)(: seni örnek alayım mı mesela ???

2011-01-05T20:03:00.001+02:00

Mastır belasına kardaş, çekeriz gam bizim...
Böyle bi konuda kimseyi örnek almamak lazim, örnek almak icin önce görmek gerekir, mazallah. Öhm neyse...

Sen sor ben atıp tutayım..

Aşık msın?

2010-12-19T13:49:00.001+02:00

Evet, çok hem de.

Sen sor ben atıp tutayım..

kendini anlatsana biraz; en sevdiğin huyun?

2010-12-19T13:48:00.001+02:00

Neyi kafaya takıp, neyi takmayacagimi bilmek şu siıra en sevdigim, en işe yarayan yanım. Huy denir mi bilemiyorum tabii. En sevdigim huyum belki de yemek yerken mutlaka cizgifilm izlememdir. Kendimi onlarca sorudur anlatiyorum, Asagilara bakabilirsin ;)

Sen sor ben atıp tutayım..

Sevdiğin tek kişiyle olamadığında, seni seven tek kişiyle kalabilir misin?

2010-12-12T03:18:00.001+02:00

Hayat, "sevdigin tek kisi" diyebilmek icin fazla uzun. O sadece 15-25 yas arasinda cok fazla bos vakti ve desteksiz atma huyu olanlarin uydurmasi. Birkac aci cekip tökezlemeden o -sevdigin tek kisi- bulunmuyor. Bulunca da artik -tek- olmamis oluyor.

Sen sor ben atıp tutayım..

tanışalım mı?

2010-11-24T21:18:00.001+02:00

Haha anonim birinden gelen en guzel soru :)

Sen sor ben atıp tutayım..

çok daralıp bunalınca napıyosun alengirli (: ??

2010-11-22T22:46:00.001+02:00

Bazen küfür ediyorum bazen dua. Keşke hep ikincisini yapacak gücüm olsa.

Sen sor ben atıp tutayım..

Bi gününü nasıl geçirirsin ?

2010-11-21T23:06:00.001+02:00

Günlerim ikiye ayriliyor, sevgilimle gecirdiklerim ve digerleri. İkisinin ortak noktasiysa sabah uyaninca güne mutlu baslamak icin kahvalti yerken çizgi film izliyor olmam. Öyle baslayinca akşama kadar vaktin nasil gectigini anlamiyorum. o yüzden "günümü mutlu geciririm" desem olur sanirim :)

Sen sor ben atıp tutayım..

Hataları çabuk affeder misin?

2010-11-21T23:03:00.001+02:00

Hemencecik. Neyse ki etrafimda hep hatalarindan ders alan ve en azindan bana karsi tekrarlamayan insanlar var.

Sen sor ben atıp tutayım..

En son attığın mesaj?

2010-11-21T22:56:00.001+02:00

"11.30 iidir :)" to Davşanım.

Sen sor ben atıp tutayım..

selam naber?

2010-11-21T22:55:00.001+02:00

Her zamanki gibi, zımba gibi cok sükür.. Bam bam bam!

Sen sor ben atıp tutayım..

bayramda et yemeyenlere ne denir

2010-11-21T22:54:00.001+02:00

Hehe eski bir tanidik derim ben :)

Sen sor ben atıp tutayım..

formspring.me

2010-03-16T18:44:00.001+02:00

Eran'a sor, anonim sor, güzel sor... http://formspring.me/alengirli

En Kolayı Başlamak...

2010-02-14T03:41:00.002+02:00

Ne sıcak bir merhaba ile başladı, ne de yere düşüp toplanan kitaplarla. Her şey alabildiğine olağan, alabildiğine ortalamaydı. Buluttan kopan yağmur damlasının kaldırım taşına düşmesi kadar normal, o kadar sıradan, ama bir o kadar da mükemmel bir zamanlaya sahipti tanışmaları.

Geçmişin izleriyle bugünü yaşamanın mümkün olmadığını düşünen çocuk, artık sadece sevdiği insanlarla, hoşuna giden yerlerde, canının istediği kadar vakit geçiriyordu. Her gününü geride pişmanlığa mahal verecek hiçbir boşluk bırakmadan yaşamaya özen gösteriyordu. Yaşamanın kıymetini bilmek hususunda doğal bir yeteneğe sahipti ve bu özelliğini sorunların en kalabalık olduğu günlerde bile koruyabiliyordu.

Etrafına kısa sürede hissettirdiği güven, eskiden kalma korumacı yapısıyla ilgiliydi en çok. Ne karşılaştığı sorunlardan, ne de henüz karşılaşmadığı sorunları barındıran gelecekten korkmayıp, her bilinmeyenle göğüs göğüse çarpışabilecek yönünün de bu güvende payı büyüktü.

Vaktini hep bir dakika sonrayı düşünmekle geçirdiğinden, içinde bulunduğu anı yaşamaya fırsat bulamayan kız ise gündeliğin başıboş ayrıntıları ile uğraşmaktan yorgundu. Hayatı belirsizliklerle doluydu ve kendisine çizdiği tüm sınırlar bulanik bir griye çalıyordu. Hedeflerine ulaşmakta sıkıntı çekmeyecek kadar akıllı ve azimliydi fakat neyi hedeflediğini belirlemek konusunda ciddi sıkıntılar yaşıyordu.

Düşündüğü vakit, ailesi, arkadaşları ve günlük hayatıyla beraber kim olduğunu da belirleyen unsurlardan gayet memnundu. Yine de içindeki eksiklik hissi, sürekli bir şeyleri ıskaladığını düşünüp huzursuz olmasına neden oluyordu.

Bu huzursuzluğun yüzüne yaydığı soğuk ifadenin aksine, altın gibi bir kalbi vardı. Düşünceli, hassas ve sevdiklerine önem veren bir yapıya sahipti. Her gün gördüğü fakat onu tanımayan insanların düşündüklerini yalancı çıkarırcasına, ördüğü duvarların arkasında kurduğu dünya pembe renkli kelebeklerin kanat çırptığı, masum ve sıcak bir yerdi. Çocukla arasındaki en büyük fark belki de buydu. Sevdiği insanlar konuşurken gerçekten dinleyen kız, üzüntülerini samimi hislerle paylaşıyordu.

Oysa çocuk öyle değildi; insanlarla ilişkilerinin her adımında kendi keyfini gözetmekten vazgeçmezdi. Konuşulanları dinler gibi yapar, problemi olanlara çözüm bulur, yeri geldiğinde bu konuda ciddi uğraşlar bile gösterirdi. Ne yazık ki tüm bunlar, sadece çocuğun o anı öyle yaşamak istemesiyle ve kendini yeterli hissetme hırsıyla alakalıydı. Yaşama sevinci ve kendine olan sevgisi, her şeyin önüne geçmişti. Etrafındakiler, arkadaşları ve hatta ailesi; onun için hayatında yer alan figüranlardı sadece.

Başlangıçta her şey sıradandı.

Göze çarpacak, dişe dokunacak hiçbir ortak noktaları olmadığı için, tüm etkileşimleri gündemi yorumlamak üzerineydi. Bunun dışına çıktıklarında halleri vasatın da altına düşüyordu. Çocuğun anlattıklarından kız sıkılıyor, kızın ilgisini çekenler de çocuğa boş geliyordu.

Sonra ikisi de fark etmeden bir şey oldu.

Kız, çocuğun içindeki anı yaşama tutkusuna; çocuk ise kızın sevdiklerine verdiği değere tutundu. Birbirinden ayırt edilemeyecek kadar yakın zamanlarda gerçekleşen bu iki tutunma, her ikisi için de diğerinden kopmayı imkansız hale getirdi.

Karşılıklı yaşadıkları sessizlikler, hayatlarındaki diğer her şeyin sesini kıstı. Çocuk, o güne kadar doğru bildikleriyle çelişen kız için her şeyi baştan öğrenmeyi göze aldı. Kız da zamanla çocuk için tüm hayallerini yeniden çizdi. Bir müddet sonra, olmayan ortak noktalarında buluşup, duymadıkları müziklerden konuşmaya, görmedikleri resimleri yorumlamaya başladılar. Günleri, hiç izlemedikleri filmlerin sahnelerini anlatıp birlikte gülmekle geçer oldu.

Her ikisi de karşısındakine baktığında, doldurulması gereken sayısız boşluk görüyordu artık. Belki yola koyulmaya hazır değillerdi ama, o boşlukları doldurması gerekenin kendilerinden başkası olmadığını da biliyorlardı. Bir ömre sığmayacak kadar uzun, zahmetli ama keyifli bir inşaattı bu ve eseri tamamlamaya ömürleri vefa etmeyecek olsa bilse hem kızın, hem de erkeğin bu hususi vazifeden vazgeçmeye niyetleri yoktu.

Başlangıçta her şey sıradandı.

Tanışmaları bir anda oldu ama birbirini tamamlamaları bir ömür sürdü.

formspring.me

2010-02-12T16:05:00.001+02:00

Sen sor ben atıp tutayım.. http://formspring.me/alengirli

Büyümek = k . Kaybetmek

2010-01-27T21:57:00.000+02:00

Çok daha süslü kelimelerle de ifade etmek mümkün ama kısaca söylemek gerekirse; sonsuza kadar süreceğini sandığımız şeylerin bitişine tanık olmaya büyümek diyoruz.

Lise diplomasını alıyoruz, o zamanlar ilelebet devam edeceğini sandığımız lise eğlencesi bitiyor ve büyüyoruz...

Hiç bozulmayacağını düşündüğümüz arkadaşlıklar gün gelip öylece bitiveriyor yine büyüyoruz...

İlk sevgili, ikinci sevgili, en sevgili, son sevgili derken, birlikteyken asla biteceğini düşünmek istemediğimiz beraberlikler sona eriyor ve biz yine büyüyoruz...

Kendimiz olmamızda en büyük rolü, bu küçük küçük birikimler oynuyor aslında.

Örneğin güleç yüzünüzü, çok mutlu geçen ama yine de geride kalan lise hayatına borçlu olabilirsiniz.

Aynı şekilde hırçınlığınız, çabuk sinirlenmeniz, hiç bitmeyeceğini sandığınız ama artık çok uzaklarda kalan çocukluğunuzdan mirastır belki de.

İnanması güç ama sevmekten korkmanız, insanlarla aranıza ördüğünüz görünmez duvarlar da, mesela eski sevgilinizden yadigar olabilir.

Ne kadar hızlı büyüdüğümüz de, her seferinde ne kadar çok şey kaybettiğimizi fark etmemizle orantılı. Yarım kalanlar, hiç yaşanmayanlar, geri gelmeyecek olanlar, yitirdiklerimiz...

Kişisel sonumuza eriştiğimizde, mevzu bitecek ama o zamana kadar, yani yaşadığımız son ana kadar biz... çevremizdekiler... sevdiklerimiz... sevmediklerimiz... herkes kaybetmeye devam edecek.

K a s m a k B a n a G ö r e D e ğ i l

2010-01-17T19:50:00.004+02:00

Tümboşluklarıbaşlıktakullandım
oyüzdenaralıksızdevamediyorum
Birateşyaktıketrafınatoplananlar
hakkımızdaçoğuşeyiyanlışanladı
Oyüzdenkendimleilgilibazıaçıklamalar
yapmaihtiyacıduyuyorum
veiştebaşlıyorum...

Herhangibiryerdeveherhangibirzamandakarizmakasmak
banagöredeğil
forumda"+rep"kasmakokuldapopülaritekasmak
Facebook'taarkadaşlistesikasmak
gruplardaönderlikkasmak
WoW'dahonorpointkasmak
benchpress'teüstgöğüskasmak
AgeOfEmpires'daaskerkasmak
derslerdehocaylailetişimkasmak
sınavlardagerekmedikçeyükseknotkasmak
doyduktansonrapizzakasmakaçkarnakahvekasmak...

Yalancıvefasızyadadengesizdeğilama
anlaşamadığımkişiylearkadaşlıkkasmak
geleceğiolmayanilişkiyiyürütmeyekasmak
yazamadığımıbildiğimhaldeşiirkasmak
yurtdışınagidebilmekiçinyabancıdilkasmak
işleriolurunabırakmakyerinedüzeltmeyekasmak
herşeykötügidiyordiyeisyankasmak
yarınbugündengüzelolacakdiyeumutkasmak
yarınöbürgünlazımolurdiyebirikimkasmak
aslaihtiyacımolmayacakbilgilerlegenelkültürkasmak
banagöredeğil...

Has Secret II - Farklı Olmayı Verimli Kullanmak

2009-10-13T19:38:00.001+03:00

Hepimizin istediği tek bir şey var aslında: sesimizi duyurmak. Yani birileri tarafından dinlenmek, önemsenmek.

Sürüden ayrılmak, parmakla gösterilmek. Bizim hoşumuza giden niteliklerimizin herkesçe beğenilmesi...

Farkedilmek...

Bunun için de "normal" olan, sıradan olan her şeyden köşe bucak kaçmak istiyoruz. Herkes gibi olmayı tabu olarak görüyoruz. Tüm bu vardığımız yargılar, ister istemez hata yapmamıza ya da en azından büyük stres altında kalmamıza neden oluyor. Çünkü bir yandan farklı olmayı istesek de, bu yönde pek fazla atılım gösteremiyoruz. Kendi yolumuzu çizip daha önce kimsenin ayak sürmediği taşlara basmaktansa, başkalarının ayak izlerini takip etmeyi kolay bulup, tercih ediyoruz.

Böylece "farklı" olmak sadece lafta kalıyor.

Oysa huzura ermenin çok daha basit bir yolu var:

Korkularımızla yüzleşip, aslında sadece "normal" olduğumuzu kabullenmek; tüm bu sıkıntılara gerek duymaksızın kendimizle savaşımızda ateşkese varmanın yegane yolu.

Herkesin köşe bucak kaçtığı "normali" kucaklamaktan korkmamak, önemli ölçüde rahatlamayı da beraberinde getirebilir. Farklı olmak başkalarının işi, bırakın onlar kendi iç savaşlarıyla tükensin. Günlük hayatınızda, giyim kuşamınızda, insanlarla iletişiminizde, alışkanlıklarınızda normal olmaktan korkmayın.

Farklı yanınızı ise sadece ve sadece en iyi yaptığınızı düşündüğünüz işe saklayın. Farkınızı tek bir alanda ortaya koyun. Bu yemek yapmak, yazı hazırlamak, şarkı söylemek ya da profesyonel mesleğiniz olabilir. Emin olun, bu şekilde yukarıda bahsettiğim kabalıktan çok daha "farklı" olmanız mümkün...

Against All Odds...

2009-07-09T22:03:00.005+03:00

Sadece Phil Collins'in güzide bir şarkısı değil; "tüm imkansızlıklara/her şeye rağmen" gibi bir anlama geliyor bu söz Türkçe'de.

İnsanoğlunun doymak bilmeyen isteklerinden biri mi, yoksa kendi haddimi bilmeyişim mi emin değilim; ama bir süredir hep bunu istedim.

Against all odds... Her şeye rağmen... Tüm zorluklarına rağmen... Can sıkmasına rağmen... Üzmesine rağmen... Bir yerde çark etsin; hayat bu sefer beni gülümsetecek bir sürpriz yapsın, bir yerde "aslında öyle değil" olsun... Elbette olmadı...

Vazgeçmenin ne kadar güçlü bir his olduğunu hatırladım bugün. Ne kadar sert, acımasız, umursamaz. Her türlü belirsizlikten uzak; kesin ve net!

Kendimi böyle sevmiyorum. Hatta bu nezaketsiz, aksi ve cins halimden nefret ediyorum! Aslında çok daha uygun adımlarla yürüyebilecek durumdayken, her şeyi birbirine karıştırıp berbat eden bu sarhoş zigzaglarına girmek benim de işime gelmiyor.

Ne yazık ki başkasında görüp kızdığım durumlara sebep olmamak için yapabileceğim, elimden gelenin en iyisi bu. Ben her şeye gülümseyip hoş gördüğüm sürece, işin ciddiyeti hiçbir zaman akılda ve kalpte yer etmeyecek.

Her zamanki gibi, kötü davranan, hıyar herifin teki olarak, yaptığımdan keyif alıyormuş, mutluymuşum gibi çıkacağım işin içinden. Kısacası, ben dahil herkes kaybedecek.

Keşke başka çaresi olsaydı... Keşke herkesin iyiliği için başka bir çözüm yolu bilseydim... Ama dediğim gibi, yapabileceğimin en iyisi bu, her şeye rağmen bu...

Süper Kahramanlar Sarmış Dört Bir Yanımı

2009-06-25T13:48:00.002+03:00

Okuyacağınız bu yazı, daha önce bu blogda yazdığım, hatta daha önce benden okuduğunuz yazılara pek benzemiyor. Çünkü bu yazıyı kalemi eline aldığında terör estiren ben değil, o meşhur "içimdeki çocuk" yazıyor. Kendisi şimdi size, gizliden gizliye özendiği, çok sevdiği, saydığı, yokluklarında kendini hep eksik hissettiği, hayatın içindeki gerçek süper kahramanları aktaracak:

"Etrafınıza baktığınızda, günlük hayatın karmaşası ve dünyaya ait tutkularınız yüzünden, birçoğunuz onları görmüyorsunuz. Oysa ben hepsini açık seçik, hiçbir şüpheye yer bırakmaksızın görüyor, biliyor ve ne mutlu bana ki tanıyorum.

Örneğin "Sivri kim?" desem birçoğunuz anlamazsınız. Sivri, benim en idealist, en yüksek tespit gücüne sahip süper kahramanım. Onu upuzun boyundan, dikkat çekmemeye odaklı kıyafetine tezat şekilde bıraktığı uzun sakallarından hemen tanırsınız aslında.

İlk gençliğim, bana anlattığı Amerikan Rüyası ile geçti. Hayalimdeki arabayı sadece yüz dolara satın alıp, daha sonra satmasını dün gibi hatırlıyorum. Toplum ve düzeni eleştirmek, çarkı anlamaya yönelik tespitlerde bulunmak, sürekli birbirimizi daha iyi olmaya ve 'dünyayı kurtarmaya' teşvik etmek, Ahmet'in çaktırmadan size katabileceği muhteşem özelliklerden sadece birkaçı. Bir konuda kendisi görüş bildirmeden önce, mutlaka karşı tarafı dinleyip anlamaya çalışması ise onun süper gücü...

----

Eminim ki siz Hilal'i de tanımazsınız. Neler kaçırdığınızın farkında değilsiniz bayım! Hilo, benim en gözüpek, en vefalı kahramanım. Öyle ki aylarca görmemiş, hatta bir selam bile vermemiş olmanız, yeni taşındığı eve sizi davet edip, harikulade paçanga börekleri yapmasına hiçbir zaman engel değildir.

Tüm arkadaşları önceden sözleştikleri konsere gitse bile, dertli olduğunuzu farkettiği an sizin yanınıza mıhlar kendini. Ona özleminizin üzerinde kalın bir örtü vardır sanki; özlemle dolup taşana kadar yokluğu rahatsız etse de, sorunun ne olduğunu anlayamazsınız.

Sizin başladığınız cümleyi dolaylı tümleçten sonra devralıp kusursuz tamamlaması ve asla yargılamadan, her zaman sizin tarafınızı tutarak konulara yaklaşması, size iyi geldiği kadar ona iyi geldiğinizi söylemesi, Hilal'i hayatın en bi vazgeçilmezi haline getiren özelliklerindendir.

---

Kaç tane süper kahraman, nasıl ayrıldığını bile hatırlamadığı eski sevgilisini yıllar sonra bulup, hesap kitap sormadan önce hal hatır sorar? O eski sevgili ki, bu süper kahramanın ilk gençliğine dair tüm kötü anıların vektörel toplamı olsun.

Oturduğunuz pastanede koyvermekten çekinmediği gürültülü kahkahası, alaycı bakışları ve önünde bir türlü bitiremediği pizzasıyla oturan birini görürseniz, büyük bir tesadüf yoksa kesin Necla'dır. Zira hayatınıza dair her şeyle dalga geçse bile, hiçbiri gönlünüzü kırmaz, kendinizi küçük düşmüş değil, hayli keyifli hissedersiniz.

Aylarca çektiğiniz karın ağrısından, tek bir ara gaz verme sayesinde sizi kurtaran, melankoli etkisiyle görmekten kaçındığınız çıplak gerçekleri hem en sert, hem de en yumuşak haliyle yüzünüze vuran da sadece bu en ürkütücü, en sert ve en acımasız kahramandır.

----

Şimdi anlatacağım kahraman, ne diğerleri kadar vefalı, ne de diğerleri kadar eğlenceli. Zamanında hepsini tek potada eritse de, evlenip çoluk çocuğa karıştığı için, binaların tepesinden eskisi kadar esnek atlayışlar yapamayabiliyor.

Ancak ne araya giren zaman, ne iş, ne de çoluk çocuk, hasta yatağınızda sadece şaka olsun diye istediğiniz tüm çılgınlıkları yerine getiren, işini gücünü bırakıp uzak diyarlardan en güzel filmleri alıp getiren, tüm haftasonlarını birlikte geçirseniz bile bıkmadığınız bu kahramanı unutturmaya yetmez.

Yaşadığınız 24 senelik ömrün yarısından fazlasında sadece bu kişinin ismi kazılıysa, onu oradan silmek için yeterli uzaklık ve yeterli zaman olup olmadığını sorgulamaya bile gerek yoktur.

----

Lise diploması, hayatın insana attığı ilk kazıktır. Çünkü lise bitince her şey değişir. Sonrasındaki hiçbir düzen, öncesindeki düzenlere benzemeyecektir. Bunun farkına varıp üniversiteye girdiğinizde, bir daha asla o lisedeki arkadaşlıkları bulamayacağınız korkusu sarar her yanınızı.

Birkaç yıl sonra, şanslıysanız, çok sağlam dostluklar kurarsınız. Evinizde günlerce misafir edebileceğiniz, yediğinizi içtiğinizi, cebinizdeki son parayı paylaşabileceğiniz kadar Olgun, aklı başında, kıymetli...

Derken biri çıkar; o ki, liseden hatırınızda kalan her şey ve herkestir. O da tıpkı sizin gibi lisede takılı kalmıştır hayata. Hayatınızın büyümeyen tarafı gibidir. Birkaç yıl önceki "siz"dir. Özlediğiniz her şeydir. Onunla birlikte tekrar başlamak istersiniz hayata.

Yıllar boyu yapmadığınız, ertelediğiniz ne varsa, birlikte yapmak istersiniz; spor salonlarına gitmek gibi. Yeni bir düzene geçmek istediğinizde, o da sizinle gelsin istersiniz, aksi halde aynı tadı alamamaktan korkarsınız.

Alışkanlıkları bile size benzer; vaktini öldürdüğü eğlenceler, beklentileri, hedefleri... Bu madalyonun yıpranmış yüzü olmaktan mutluluk duyarsınız. Başka kimsenin kaldıramayacağı frekansta şakalara sahip olursunuz; edilgen fiillere ve sadece "abi" kelimesine bile gülersiniz. "Easy GG", "hi rox" gibi unuttuğunuz tabirler tekrar dilinize yapışır. Sizi hayata bu kadar sıkı bağlayan süper kahramanınıza gece gündüz dua eder durursunuz.

----

Tüm kahramanların içinde kendinize en çok benzettiğiniz ise başkadır. Dış görünüş olarak size benzemesi bile mümkün değildir; çünkü cinsiyet farkı vardır. Ancak gerek beyin gücü, gerekse günümüz Türkiye'sindeki çeşitli koşullar sayesinde anlarsınız ki, ruhunuzun bir eşleniği varsa, muhakkak güzel bir sese, güzel bir gülümsemeye, başarılı bir kariyere sahiptir.

Onunla her görüşme şenlik havasında geçer. Tıpkı diğer süper kahramanlarda olduğu gibi, her sohbet bir terapidir; her konuşmanın ardından bir şeyler mutlaka çözülür. En önemlisi ise, onun yanındayken, başka hiçbir yerde olmayı düşünmezsiniz.

Birlikte yaşadığınız eğlenceleri herkese anlatmak isteseniz de, bunun başınıza açabileceği zorlukları düşünüp yutkunursunuz. İşte bu yüzden, çift kimlik konusunda en başarılı olan süper kahraman, her renk saçın yakıştığı bir kutu çikolatadan başkası değildir.

---

Biri daha var ki; ilk bakışta dünyanın yükünü omuzlanmış, tek başına taşımaya çalışıyor gibi görünür. Kendinde büyüttüğü sıkıntılar içinde öyle minik, öyle ufak, kar tanesi gibi kalmıştır. O kadar güzeldir ki; çok çirkin kalırsınız yanında.

Buna rağmen sizin derdinizi dinlerken verdiği güven hissine fazlasıyla şaşırır, her konuşmada onunla ilgili daha önce fark etmediğiniz şeyleri gözlemlersiniz. Size yaptığı her ağır konuşma, kendinize çeki düzen vermenizde önemli rol oynar.

Aslında hayal ettiğiniz mükemmellikten ne kadar uzakta olduğunuzu hatırlatır. Daha iyi biri olmak için çabalamanızı sağlar. Bir yandan da akla hayale gelmeyecek ihtiyaçlarınız için bile koşturmaktan, özveride bulunmaktan geri kalmaz. Onu tanıdıkça, gerçeği insanların ölçüsüyle değil, insanları gerçeğin ölçüsüyle tartmanız gerektiğini hatırlarsınız...

----

Diğer tüm kahramanlar, geçmişinizde ya da bugününüzde olduğunuzu düşündüğünüz kişilerdir. Ancak en süper kahraman ise, olmayı düşündüğünüz kişidir. Herkesin yoğun, herkesin sinirli olduğu bir ortamda tanışabilirsiniz onunla. Sadece sizin değil, herkesin süper kahramanıdır.

Bulunduğu her ortamda ilgi odağı, inceliği ve nezaketi sayesinde tüm gönüllerin fatihidir. Ancak size anlattıkça, bir yandan kendinizden kesitler dinlerken, diğer yandan da bu kişinin, 10 yıl sonra olmak istediğiniz her şey olduğunu fark edersiniz.

Başkalarının onu nasıl gördüğü, ne kadar önemli biri olduğu bir anda küçülür gözünüzde. Tüm sesler kısılır. Hayat nasıl devam ederse etsin, kader sizi ne kadar uzağa veya yakına düşürürse düşürsün, onun her zaman ama her zaman "aslan abiniz" olarak kalacağını anlarsınız..."

Keskin Sirke Mideye Zarar

2009-06-22T21:37:00.000+03:00

Who the hell do you think you are to judge me with your dead perceptions of life?! I'm more than what you think i am. I'm more than just what meets your blind eyes.

I'm the power!

I'm the knowledge!

I'm everything in this world that bothers you, disturbs you, scares you. You're nothing but bones and fleshes to me, you are casualties.

You're not bad, nor evil. But you aren't any good either. You just are! Nothing happens around you really bothers you.

You don't care, you have no interest for life. You just live randomly. Without purpose, without any sense of right or wrong. You are just the person who people tell you that you need to be. You're nothing but a subject in everyone's lives. Everybody around you has his own view of you.

So, you are nothing. You don't choose your friends; instead, your friends choose who you need to be. And because of that, you don't have any right to judge me for what i am or what i've done...

Öfkeyle Kalkan, Aparkatı Güzel Çakar!

2009-06-07T21:39:00.002+03:00

"Ne geçen zamanın önemi var, ne de harcanan emeğin; tek mesele sonuç" der, saklardım kendimi eskiden. Şimdi etrafımdaki herkeste, ama istisnasız HERKESTE bu sevmediğim 'ben'i görüyorum. Hiçkimse, ama hiçbir kimse, hayatını değiştirmek, olayları yoluna koymak veya gidişatı düzeltmek adına en ufak bir adım atma telaşında değil.

Herkes beklemeye hevesli, öncelikli adımı diğerlerinden görmeye. Herkes garantici, korkak ve tembel. Akıp giden zamanın bir daha asla geri dönmeyeceğini başkalarına öğüt ederken iyi, kendileri uygulamaya gelince işlerine gelmiyor.

Sinirliyim evet, hem de çok. Herhangi birine değil ama, içinde bulunduğum ya da içine bırakıldığım bu saçma sapan durumlara. Herkes çözümü başkasından(genellikle benden) bekliyor. Ben iyi niyet göstereyim, ben sabırlı davranayım, ben girişken olayım, ben dürüst olayım... yok ya!

Dürüstlüğümü hak etmek için ne yaptın demezler mi adama? Güvenimi ne cüretle yamadın üstüne? Eğer daha önce fark etmediyseniz, açıkça söylüyorum: hiçkimseye karşı en ufak bir sorumluluk duygusu bile hissetmiyorum.

Bugün bütün dünya, etrafımdakilerle birlikte yanıp kül olsa, sadece o an keyfime gelenleri kurtarmak için çaba gösteririm. Onlar da kişisel olarak algılamasın, bu tamamen vicdan azabıyla ilgili!

Üstelik bu, bendeki bir yoksunluk ile alakalı değil; hayat böyle. Hayatın gerçeği bu: yemek bulamadığınızda, kimse sizin yerinize acıkmaz.

Hayır, kendimi dünyanın küçük merkezi olarak görmüyorum; isteyen kabullenmemekte özgür. Ama bana sırtını dayayan, benim herhangi bir konudaki tavrımı örnek alan, bir işin tamamlanması için önce benim davranmamı bekleyen herkes, bana yaslanmaktan vazgeçip kendi hayatları için bir şeyler yapmaya başlasa iyi olur.

Çünkü artık kimse için adım atmak, destek olmak, güven vermek, yardım etmek gibi heveslerim yok; herkes sadece kendi yaptıklarının karşılığını görür(genel anlamda).

Lafa gelince herkes anı yaşıyor, bugünün kıymetini biliyor, herkes iş bitirici, herkes en acayip, herkes cesur, herkes dürüst, herkes açık sözlü. Kimse kendi korkularından, kafa karışıklıklarından, endişelerinden veya gitgellerinden söz açılsın istemiyor. Mutluluk oyununu oynamaktan kimsenin vazgeçmeye niyeti yok. Lakin bu perde cidden kabak tadı verdi artık.

Ölülerden tek farkı oksijen alışverişi olan, "bir şeyleri" yoluna koymak için sürekli "başka bir şeyleri" bekleyen ve bunu alışkanlık haline getirmiş olanlar, gerçekten de "hiçbir şeyi" hak etmiyor.

Risk ne kadar büyük olursa olsun, kaybedecekleriniz ne kadar canınızı yakarsa yaksın, ihtimal ne kadar azalırsa azalsın, fırsatınız varken atışınızı yapmaktan korkarsanız, herkesin dilinde şehir efsanesine dönen o "hayatın gerçekleriyle" hiçbir zaman yüzleşemeden, yalandan, nebati bir hayat sürdürüp dünyadaki tüm gerçek güzelliklerden mahrum kalacaksınız...

The Dried Lake

2009-05-22T19:28:00.000+03:00

Büyükçe bir kara parçasının tenhalarında, gözlerden uzak, duru bir göldüm bayım. Hiçbir farkım yoktu diğer göllerden. Onlar kadar ıslak, onlar kadar tatlı, onlar kadar okyanustan uzak ve onlar kadar yalnızdım...

Düşen tek bir su damlasını bile hissedip titrememe rağmen, nice sulusepkenlerle yıkandım.

Gün geldi, kıyılarımdan atılan taşlarla bulandım.

Kimi zaman bembeyaz kuğular, kimi zaman da karabataklar gelip kondu. İçimde yer eden, sularımda yüzen herkesin izini taşıdım.

Etrafıma kurulan yuvalara hiç ziyan getirmedim. Mutlu hayatlar süren güzel insanları kıskanmadan imrendim.

Kendi sakinliğimle mutluydum. Okyanusa çıkan bir yol hiç aramadım.

Çeşit çeşit çiçeklerin hayat bulmasını, ardından solup kurumasını, sonra yine cıvıl cıvıl açmasını defalarca kez izledim. Hiçbirini kırıp koparmadım.

Göldüm ben...

Aşk Olsun Elif Şafak!

2009-03-28T20:21:00.001+02:00

İster okur olsun ister yazar, meşrebi ne olursa olsun, basılı yayınlarla yeteri kadar muhatap olan herkes, her derginin kullanıldıkça yıpranmayan, her zaman zahmetsizce ekmek getiren, özgün içerik üretmek için k.çını yırtanlar tarafından "ucuz" bulunan belli başlı konular olduğunu bilir.

Bu konuları sinema dergilerinde "en karizmatik kötü adamlar", teknoloji dergilerinde "en iyi cep telefonları", erkek dergilerinde "plajda nasıl hatun avlanır?" ya da oyun dergilerinde "nostaljik oyunlar" şeklinde görmeniz mümkün. Kalem oynatmanın kolaya kaçılan şekli sayılabilecek olan yöntemlerin, çok daha prestijli olması gereken kitap yazarlığına, hem de bu kadar ucuzca sıçrayıp, bu kadar çok satacağı hiç aklıma gelmezdi...

Gündem olacak konuları hassas yerlerinden yakalayıp, manşetlerde yer alma konusunda sıkıntısı olmayan Elif Şafak, bu sefer o kadar basit bir yol izlemiş ki, bu memleketin yazarından da okurundan da bir kez daha usandım.

--------

Herkesin, ama istisnasız herkesin mutlaka hakkında fikir sahip olduğu bir konu "Aşk". Tam olarak bu adı taşıyan, enteresan kapaklı kitabı ilk gördüğümde, aklımdan geçen ilk düşünce "yuh be! sonunda bunu da mı yaptılar?" oldu.

Kitapçı tanıdık olduğu için, boş bir tabureyi alıp sayfaları karıştırmaya başladım. Bu sırada tek isteğim, gerçekten, sadece yanılmaktı.

Haklı çıkmak istemiyordum. Bu kitap sandığımdan farklı olsun, aşk adına söylenen bir yığın hoş ama diğer yüzlercesi arasında hiçbir anlamı kalmayan sözler çöplüğünden başka bir şey olsun, hiç değilse beni şaşırtsın istiyordum. Kitaptan okunmaması gereken, hatta ondan önce kitaba yazılmaması gereken şeylerin, sadece güzel bir şekilde hizaya getirilmesine "iyi bir yazar olmak" denmesin istiyordum.

Hatta hiç değilse sonrasında kitabı elinde göreceklerim, aşk hakkında iki kelam duyup söylemeyi hak edecek kişiler olsun istiyordum.

Lakin hayat işte, ben sayfaları çevirip kıyak kafayla rakı masasında yazılmış biri duran aşk tariflerini okudukça, tüm umutlarım kırıldı. Yine haklıydım. Yine iyi yazar olmakla sansasyonel yazar olmak, hatta Web 2.0 dünyasındaki terimle "keyword avcısı" olmak birbirine karışacaktı. Yine içeriğine önem verilmeden, Elif Şafak yazmış diye okunacaktı bu mahrem cümleler istifi.

Aşkı tablet(ya da fitil) sanıp, tek atımda mevzuyu çözeceğini sananlar bu kitaba akın edecekti. Aşkla ilgili kendi cümlelerini kurmaktan aciz olanlar bu kitaba dadanacaktı. Hatta sözümona "aman, aşk benden uzak olsun" ya da "benim kalbim mühürlü" gibi yalandan cümleler kurmayı pek seven çakma tövbekârlar bile bu kitabı okuyacaktı.

Nihayetinde de "Aşk", herkesin neredeyse doğuştan bildiği gerçekleri sadece koftiden süslerle sunup bestseller olan "Secret" ile aynı kaderi paylaşacaktı. Zira Aşk, ne yazın kalitesi olarak, ne de üslup olarak kötü bir kitap değil. Sadece, aşka zerre kadar saygı duyan hiçbir yazarın, bu kitabı yazmaması, aşkı gelir kapısına çevirmemesi gerekiyordu. Aşk'ın yazılmaması ve okunmaması gerekiyordu.

Ekşi Sözlük'te tam bu ve benzeri kitapları anlatan bir başlık var. Yine de ben burada kaba konuşmak istemediğimden, bunu Elif Şafak'ın kitabına uyarlayarak ileteyim: "Yazdım, aşk oldu".

Aşk ile ilgili sıkıntılarına kitaplardan medet uman zavallılar ya da merakını bu yolla gidermeye çalışan ama kitabı alıp okurken bunu kabullenmeyenlere bir sorum var: Acaba kitabın içeriğine zerre dokunmadan, adını içinde "aşk" geçmeyecek şekilde değiştirseler, yine de bu kitabı alıp okur muydunuz?

Elif Şafak'a ise bir Didem Madak kibarlığı ile seslenmek istiyorum:

"Siz aşkı ne bilirsiniz bayım?

Aşkı aşk bilir yalnız!"

Hayat Yolunda Artistik Patinajlar

2009-02-24T19:46:00.001+02:00

Karar anı geldiğinde, gerçek kişiliğimizi ortaya çıkarırız. Benim de kendimle ilgili mühim bir sırra mazhar oluşumu, dün akşam yıllardır görmediğim bir arkadaşımla yediğim akşam yemeği sağladı.

Tüm o süslü laflarımdan, fiyakalı tespitlerimden ve değişmez görünen kararlarımdan ayıklandığımda, aldığım ve almadığım tüm kararların arkasında aslında korku yatıyor.

Aslında kimsenin hakkımda ne düşüneceğini, kimlerle aramın bozulacağını, gururumdan ödün verip vermeyeceğimi umursamıyorum. Herkes kadar ben de, o iki kelimeyi bir araya getirip sade ama anlamlı bir cümle kurmaktan korkuyorum.

Diğer bir deyişle tüm bu suskunluğum, içime atışlarım, iyi niyetimden ya da kendimden başkalarını düşündüğümden değil, tamamen netice(arka cenahımızda bulunan bir vücut bölgesi) korkusundan kaynaklanıyor.

Arkadaşımın da dediği gibi, kafa yordukça, özen göstermeye gayret ettikçe daha da içinden çıkılmaz oluyor bu korku. İçimde aylardır büyüyen bu "herkeste olsa bile kutsallığınıdan bir şey kaybetmeyen" karın ağrısını bir an önce kinetiğe dökmemde fayda var. İşler sarpa sarmadan, hakkı olan kişiler, hakkı olan gerçekleri öğrenmeli, biliyorsa da birinci ağızdan duymalı.

Hamle yaptığımda, adım attığımda bu da bana benzeyecek. Zarif, görkemli veya güzel olmayacak. Ortalama bir eğitimle çıkarılan bir sol direk yumruk gibi, tahmin edilemez, sade, düz, acıtmayacak kadar yumuşak, dikkat çekecek kadar da sert olacak.

Önemli adımlar atmak için, bu adımların önemini azaltacağını umarak beklediğimiz o büyük trajedi bazen gelmez. Hayatta kimi zaman inisiyatifi ele alıp, her şey yolunda giderken ilk hamleyi yapmak gerekiyor. İşler kötüye gittiğinde bir şeylerin ucundan tutmak çok daha kolay. Zor olan rahatı bozmak, düzeni şaşırtmak.

Zaten aranızın iyi olduğu, birlikte süper vakit geçirdiğiniz birine tutup da "Seni seviyorum" demek, midedeki gaz için endoskopiye girmeye benziyor biraz. Rahatın batması, dayak isteme, kaşınma durumu. Ama olsun, endoskopi olmasa da, çıplak gerçeklerin ortaya dökülmesinin verdiği rahatlığın o gazı alacağını umuyorum.

İşte tüm bu nedenlerden dolayı, sıradaki muhteşem Özlem Tekin parçası, Ankara yolcusu kıymetli bir arkadaşım, ben ve tüm korkaklar için gelsin:

"Aşıksan, korkuyorsan kayıp;

Sevip de susuyorsan ayıp!"

Her Seçiş Bir Vazgeçiş

2009-02-05T21:36:00.001+02:00

Vazgeçmenin en zor tarafı, sonrasında her şeyin can sıkacak derecede kolay olması. Artık karın ağrıları yok, merak yok, belirsizlikler yok, kişisel salaklık katsayısını artıracak şekilde her hareketten anlam çıkarmaya çalışmak yok. Duru bir sessizlik, rahat bir gülümseme ve dinginlik var sadece üzerimde.

Severken vazgeçmek, ama üç gün sonra geri dönecek gibi değil, gerçekten vazgeçmek, alnımın ortasında kabuk bağlamış, acıtmayan ama çirkin görünen bir yara gibi. Başkası yüzümü görüp sormadıkça veya aynaya bakmadıkça aklıma gelmiyor.

Sevgi, aşk, anı yaşamak ve o özel kişiye kıymet vermek ile ilgili konuşan herkesin sesi bir anda nasıl da kısıldı. "Nasılsın?" diye soranlara uçan tekme atmak bile gelmiyor içimden. Diyorum ya, hayli can sıkıcı bu vazgeçiş.

Yıkılırım sanıyordum, böylesi acıya ben bile dayanamam sanıyordum, derbeder olmaktan bıktım sanıyordum... Hayat şöyle dursun, ben bile kendimi şaşırttım bu sefer. Hiç de yıkılmadım, bir iki gün haricinde derbeder olmadım, sonsuz acılara düşmedim. Hatta o dertlere düşen bile ben değildim sanki. Başkasının hayatını izler gibi, çektiğim tüm gönül sızıları, gündelik düzende kendi ritmini bulup, ağır bir rezonansın ardından sönüme uğradı.

Sevmiyor değilim, hala çok seviyorum. Bugün bile okulda karşılaşıp yaraları kaşımamak için sağıma soluma bakarak yürüdüm. Hala yüzünü gördüğümde içim ısınıyor, hala bir tek gülüşüne tüm tövbelerim bozuluyor.

Ama artık tüm bunların etkisi, arkamı dönüp gidene kadar sürüyor. Her zaman kendime eklemek istediğim "anı yaşayan adam umursamazlığına" kısmen de olsa nihayet kavuştum.

Şunu fark ettim ki; aşkına karşılık görmeyen insan mutsuz değil, sadece eksik oluyor. Mutsuz olduğumu söylersem, yanında eğlendiğim dostlarıma, iştahla yediğim pizzalara ve kitap okurken ya da Smallville izlerken keyifle yudumladığım kahvelere ihanet etmiş olurum.

Mutluyum, hem de zoraki değil, güçlü bir mutluluk bu. Kimsenin hakkımda ne düşündüğünü umursamadığım günlere, yani yaklaşık bir yıl kadar öncesine geri dönmüş gibiyim. Bu döngüyü tamamlamak için tek ihtiyacım, her şeyden ve herkesten bir süre uzaklaşmak.

Bir ay kadar sonra yepyeni, sıfır kilometre bir okul dönemi daha başlayacak. O zaman sıfırdan kuracağım kendi hayatıma alıştırma olması için, aradaki bu 30+ günlük dönemi iletişim araçlarından uzakta, geçtiğimiz birkaç ay boyunca başımı ağrıtıp en ufak şekilde bile olsa canımı sıkan herkesten ve her şeyden ayrı geçirme kararı aldım.

Dolu dolu geçmesine ve hayatıma çok kıymetli eklemeler yapmasına rağmen, bakalım bu güz döneminde gerçekten kopamayacak kadar nelere bağlanmışım, bu inziva döneminde keşfetmeyi umuyorum.

Her zaman var olan eski dostlar, iyi ve kötü eski alışkanlıklar, eski şarkılar, eski filmler, pizza ve kahve ile geçirmeyi umduğum bu "kabuğuna çekilme" döneminden topluma en faydalı çıkmam için bana dua edin :)

Oradan Bakınca Nasıl Görünüyorum Sam?

2009-01-15T21:49:00.000+02:00

Kimse uzun bir süre nasıl olduğumu sormasın artık. Kötü değilim, bu başka bir şey...

Tam ayarını denk getiremeyeceğim ama, sanırım geçen günün akşamı kötüydüm. Şimdiki başka...

Cüzdanını kaybetmek kötü hissettirir örneğin, bendeki böyle değil. Ben kimliğimi kaybettim, ruhumu belki de.

Sevdiğin birinden sağlam bir tokat yediğinde, belki reddedildiğinde kötü hissedersin. Öylesi değil bendeki...

Düzgün bir tablodaki ufak bir nokta gibi hissetmek belki kötü olmak. Bu öyle değil, yüzlerce nokta içinde tek bir nokta, herhangi bir nokta kadar önemsiz, o kadar silik, o kadar umursanmayan, o kadar figüran...

Hayatım boyunca en iyi başardığım iş, figüranlık oldu. Kötü olmak, iyi olmayı isteyip bir türlü başaramamak biraz da. Öylesi değil bu bendeki, ölümüne isteksizlik...

-----------

Gösterişle değil, pisi pisine ölmek istiyorum. Tıpkı şimdi olduğum gibi, bir figüran olarak. İki aracın çarpışmasında yolculardan herhangi biri değil, fırlayan parçalardan birinin isabet ettiği yoldan geçen herhangi biri olarak.

10 bin metre yüksekten düşen uçağın arızalanan motorlarından birinin parçasının isabet ettiği kişi olarak. Donnie Darko gibi...

Tüm depremlerin merkez üssü olmak istiyorum. Tüm topraklar benim ayağımın altından kaysın. Hasarlı tüm binalar benim üstüme yıkılsın. El freni çekilmemiş olan tüm otomobiller benim üzerimden geçsin istiyorum.

Pisi pisine ölmek...

Görkemli olmamalı ölümüm, arkamdan "bilerek gitti" dememeleri lazım. Kimse bana acımak zorunda kalmamalı; zira acınmaktan nefret ederim. Olayın vuku buluşundaki trajedi, ölen kişiyi, yani beni gölgede bırakmalı. "Öleni boşver, ölüm şekline bak!" denmeli gazetelerin saçma haberlerinin yer aldığı sayfa okunurken.

Herkesin bir an önce unutmak isteyeceği kadar acı dolu olmalı bu ölüm. Kimse, ne kendini ne de bir başkasını suçlamak zorunda kalmamalı. Mutlaka birine ceza kesilecekse, bu basit bir figüran olmalı; tıpkı benim gibi...

-----------

Bana acımayın, umursuyormuş gibi davranmayın, zor geliyorsa sevmeyin. Katlanmak zorunda olduğunuzu düşünmeyin. Katlanılmaya değer olan Erhan, birkaç gün önce "tüm çabalara rağmen" kadere yenik düştü.

Geriye kalan, bu satırları yazan, onun posası. Tüm iyiliklerinden, tüm hoşgörüsünden, tüm sabrından ve birçok sevgisinden arındırılmış olan çöpü.

İhtiyacınız varsa, sadece benden nefret edin. Benim hiç nefret edenim olmadı, tüm kazıklarımı fazla iyi niyetli sevenlerimden kaza eseri yedim...

Suçlayacak birini arıyorsanız da, kendinizden başlayın. Benimle ilgili olsun veya olmasın, bu konuda kendinize dürüst davrandığınızda, size neleri itiraf edeceğine çok şaşıracaksınız.

Dürüst olun. Çünkü size bu dünyada asla ama asla ihanet etmeyecek, sırtınızı güvenle yaslayabileceğiniz tek dostunuz bu olacak; dürüstlüğünüz...

Çocuk Parkı Çocuklar İçindir

2008-12-19T22:08:00.000+02:00

Gözünü açarsın, tanıdık bir yer; biraz daha detaya inmek gerekirse, bir çocuk parkı. Ama içinde hiç çocuk yok. Sadece salıncaklarda oturan, ayaklarını yere sürüyen iki kişi var, biri sen.

Kafanı kaldırıp baktığında, beklediğin, her gün görmeye alışık olduğun tebessümü göremezsin. Onun yerine hızlıca iki yana hareket eden sinirli gözler, hayal kırıklığından kızarmış bir yüz ve hiddetle çatallaşmış bir ses karşılar:

"Ne bekliyordun ki?"

Başını öne eğersin. Aslında hislerinden utanmıyorsundur, ama utanıyormuş gibi davranmanın, diğer salıncakta oturan kişinin sinirini az da olsa alacağını düşünürsün kıt aklınla.

"Susmasana Erhan, cevap ver, ne bekliyordun? Hiç mi haysiyetin, onurun yok senin? Her şey bunun için miydi yani? Amma adi çıktın sen be!"

Aslında her şeyin kendine has bir sebebi olduğunu, hiçbir şeyin tek bir sebebe bağlanmadığını, sevginin güzelliğinin kendi kendine yetecek kadar büyük olduğunu, kimsenin arkadaşlığına ihanet etmek istemediğini söylemek istersin. Ama o sırada bu sözler hem etkisiz kalacağı, hem de fazla süslü kaçacağı için susmaya devam edersin. Hakaretlerin ruhuna çarpıp incitmesini seyredersin.

"Merak ediyorum, sana güvenip de pişman olmayan tek bir kişi var mı?"

"Ne güzel, benimle ilgili bir şeyleri merak ediyor hiç değilse." dersin içinden. Çünkü ayakların yere ulaşamazken o kadar çaresiz, o kadar acınası, o kadar ezik, o kadar bitmişsindir.

"Ben mi bir yerlerde hata yaptım yoksa?" sorusunu duyar duymaz telaşla kalkar kaşların:

"Yo, hayır, tamamen benim suçum bu." dersin, ortada bir suç olmadığını bilerek ve söyleyemeyerek.

Hava acımasızca kararmaya başlar. Çok uzaklardan gelen okul zillerini duyarsın. Hayatındaki belirsizliklerden birinin daha şu ya da bu şekilde çözüme kavuşması, bu sefer beklediğin rahatlığı vermemiştir. Karnında bir yanma başlar. O gri şeridi, bulanık çizgiyi özlersin. Yine de o an yaşadığın duygu karmaşasının içinde pişmanlık yoktur.

İçten içe hep beklediğin şey, tam da bu anda gelir. Salıncağın zincirinden ayrılan küçücük, zayıf ve narin bir el, olanca gücünü yanağına akseder. Tokadın sesinin parkın karşısındaki kuruyemişçiden duyulup duyulmadığını merak edersin. Minik bir elden çıkan tecrübesiz bir tokat, görünüşte yanağını kızartmaktan başka bir etki bırakmaz. Oysa gerçekte ruhunu paramparça eder. O güne kadar hiçbir acının yapamadığını, o minik ve sevimli elin yanağına dokunuşu başarır.

Kendine olan tüm güvenini, yaşamak için tüm sebebini kaybedersin. O anda dünyanın veya dünya üzerinde güzel vakit geçirmiş birinin, tüm mutluluklarından arınmış posası haline geliverirsin.

Korkutmamak için, gerçekte ne kadar çok değer verdiğini rüzgara bile fısıldamadığın insan, hayatında ilk kez gerçek pişmanlıkla tanışmanı sağlar. "Keşke" dersin kendine hayret ederek. Pişmanlığın ne kadar güçlü bir duygu olduğunun farkına vararak. "Keşke bilmeseydi, keşke söylemeseydim..."

Bulunduğun hali, en can sıkıcı belirsizliklerle tereddütsüz değişecek duruma gelmişsindir çünkü. Dünyada hiçbir şey, ömür boyu yalnızlık bile, ona yaşattığın bu hayal kırıklığı, güven sarsıntısı kötü hissettiremez.

Ağlamaya başlar. Donup kalırsın. Çünkü sen gülmesine bile kıyamamışsındır o ana kadar. Bu yüzden üzülmeye bile korkarsın. Zaman donar. Titrek sesiyle:

"Sen benim başıma gelen en kötü şeysin" der ve gider...

Ardında bakakalırsın. Caddeye çıkıp gözden kaybolduğunda, salıncaktan kayıp yere yığılırsın. Karnındaki yanma dayanılmaz olur. İki büklüm olursun ama fiziksel olarak değil. Kafanı dizlerine gömüp ağlamaya başlarsın. Yıllarca hiç yapmadığı için, bu konuda tecrübesiz biri gibi, hıçkıra hıçkıra, bağıra çağıra, yüzün süngere dönüp, gözlerin yosun tutuncaya kadar.

Öyle ağlarsın ki, içinde aşka, sevgiye, nefrete, arkadaşlığa, hatta insanlığa dair hiçbir şey kalmaz. Kalbini gözyaşlarınla yıkarsın. Hıçkırıkların durduğunda, geriye hiçbir his kalmamıştır. Tamamen duygusuz bir cesetten tek farkın, karnında geçmeyen yanmadır.

Ve uyanırsın. Gözlerini aralamaya çalıştığında, gün ışığı gözlerindeki yaşlara çarpıp hayali ve parlak kristaller oluşturur. Gece boyu hayallerinle eş zamanlı ağlayıp zırladığından emin olamazsın. Ama gözlerin yaşlı, boğazın düğümlü ve kolların karnını sarmıştır. Cüzdanını yoklar gibi duygularını kontrol edersin aceleyle.

Seviyorsundur...

Özlüyorsundur...

Derin bir nefes alırsın. Bu rahatlığın tadını uzunca bir süre hareketsizce gülümseyerek çıkarırsın.

Kimseye bir şey söylemek zorunda değilsindir.

Kimsenin güvenini yıkmak zorunda değilsindir.

Kimseyi bir daha görmekten mahrum değilsindir.

Hayatın sana ne kadar cömert davrandığına ve lütf-u ilahinin ne kadar geniş olduğuna şükrederek yataktan kalkarsın.

Ve ilk iş olarak, önceki gece özene bezene hazırladığın mektubu, şık bir bilek hareketiyle yırtıp atarsın...

Troy Site Reklamlardan Açılmıyor!

2008-11-30T20:54:00.001+02:00

Çalıştığım internet sitesi ShiftDelete.Net'te sürekli birileri tarafından canlandırılan bu konuya, doğrudan ekmeğime kast ettiği için burada açıklık getirmek istiyorum. Ey başlıkta yer alan serzenişi Hakkı'ya veya arada bir MSN muhabbetlerinde bana açan kişi:

Güzel kardeşim, yaklaşık iki senedir ShiftDelete.Net'e (SDN) girip çıkıyor, hatta bazen bozmak için çeşitli girişimlerde bulunuyorum. Buna rağmen bir kere bile "reklamlardan açılmayan" bir site ile karşı karşıya kalmadım. Burada "o reklamlarla kaç kişinin karnı doyuyor haberin var mı?" türünden gariban edebiyatlarına girmeyeceğim, zira konunun bununla alakası yok. İnternette bir tek reklam barındıran site SDN imiş gibi serzenişlerinizin esas sebebi, Troy'un, yani site sahibi Hakkı Alkan'ın SDN halkının arasına gereğinden fazla karışıyor olması. Nazınız ona geçiyor çünkü. O her akşam girmeden uyumadığın "emeğe saygı" temalı sitelerde de reklamdan geçilmiyor, hatta orada her sayfa yenilediğinde kenarda "Yarmagül oturum açtı", "eteği kaldır kontörü indir" ve daha bir sürü gerzek reklam bulunuyor, onlara laf edebiliyor musun? Kimse etmiyor, çünkü orada çatlak sesleri anında şutlarlar.

Oysa SDN'de o kadar anlayışlı bir yönetim var ki, bazen bir çalışan olarak ben bile niye bu kadar anlayışlı olduklarını sorguluyorum. Gösterilen tahammüle şaşırıyorum. Ama onu sorgulamak bana düşmediği için sesimi çıkarmıyorum. Lafım burada elbette 30 küsur bin kişilik SDN üyelerine değil, sadece aynı geyiği ısıtıp ısıtıp ortalığı karıştıranlara:

Site reklamlardan değil, senin başka yerlerde olur olmaz şeyler indirirken kaptığın trojan ve diğer bok püsürden açılmıyor canım kardeşim. Bugün hem altyapısına, hem de sunucularına bu kadar yatırım yapılırken SDN açılmıyorsa hiçbir site açılmaz. Bir dahaki sefere bu şekilde serzenişte bulunmadan önce sana tavsiyem, önce bilgisayarını kaliteli bir anti virüs ve anti spyware programıyla tarat, sonra Firefox'a yüklediğin ama neleri etkilediğini bile bilmediğin milyon tane eklentiyi kaldır, hiç olmadı etkisiz hale getir, sonra da çay suyunu koy. Ancak bu adımların ardından ShiftDelete.Net'e istediğin gibi girebilirsin.

Tanrı Kaldıramayacağı Büyüklükte Taş Yaratabilir mi?

2008-11-30T12:19:00.000+02:00

Belirli aralıklarla özellikle forumlarda ve diğer sanal platformlarda gündeme getirilen ve "paradoks" olduğu sanılan bir sorgu bu. Ancak bahar aylarında İ. Ü. Fizik Bölümü Matematiksel Fizik Anabilim Dalı'nın çok değerli okutmanı Sayın Göksal Daylan Esmer'in bir fizikçi gözüyle "ikizler paradoksu"nu anlamsız hale getirmesi sonucu, ben de aynısını bu can sıkıcı sözde paradoksa uygulamaya çalıştım. Aslında böyle bir niyetim de yoktu ama, ShiftDelete.Net forumlarında açılan ve forumu birbirine katan bir konudaki soruya yanıttı bu. Soruda Tanrı'dan bahsedildiği için, ben de olağanca nesnelliğimle İslam dinini bilmeyen etmeyen birine yanıtlar gibi vermiştim cevabı. Umarım bu konuda düşünmeye çekinenlerin içine biraz olsun su serper:

Aslında burada sorun, tanrıdan bahsederken, insan gözlüklerinden bakıyor olmamız. Şöyle ki;

Az çok fizik bilen herkes, bağıl hız veya "bağıl" terimini duymuştur. Bir cismin fiziksel özelliklerinin, bulunduğu ortama göre anlam kazanması diye de özetleyebiliriz bunu. Ağırlık da aynı şekilde yer çekimiyle ilgili bir büyüklüktür. "Ya taaaaam işte ağırlık değil neyse, kaldırılamayacak olsun" diye ısrar edenler için de şöyle diyeyim o zaman: Kaldırmak, A noktasından B noktasına yatay veya dikey olarak hareket ettirmektir ki bunun için de bir düzlem, yani bir boyut gerekir. Oysa İslam dininde yaratıcı olarak kabul edilen Allah, tüm boyutlardan ve zamandan bağımsızdır.

Bu şekilde de anlamayanlara şöyle bir örnek vereyim: Çok ağır bir taşı G yerçekimli sevgili gezegenimiz Dünya'da kaldıramazken, uç bir örnek olarak G/100 yerçekimli bir başka gezegende kolayca kaldırabilirsiniz, en azından teorik olarak.

İkinci nokta ise, büyüklük göreceli bir kavramdır. Şu kadar büyük bu kadar büyük demek için kıyaslanan iki olgunun aynı üç boyutlu eksende yer alması gerekir. İnsan gözlüğünden baktığımız için düştüğümüz bir diğer yanılgı da budur. Kaldıramayacağı kadar büyük taş, boğulacağı kadar derin su, yanacağı kadar sıcak ateş... Hepsi aynı kapıya çıkar; az önce belirttiğim tüm düzlemlerden, boyutlardan ve zamandan bağımsız bir varlığı, Yüce Yaratıcı'yı, Yerküre'de gördüğümüz şartlarda kıyaslamaya çalışıyoruz.

Yaratıcının yarattığı şeyler ancak birbirine göre orantılanabilir. Bir taşın çok büyük olduğunu yalnızca BİZ söyleriz. Büyük veya ağır olmasının ölçüsü ise, içinde bulundumuz üç boyutlu uzayın kendi bağıl sistematiğine göredir. Yani Allah, tüm bu ölçümlerden bağımsızdır. O'nun için zaman veya mekan ölçümü gözetlenemez.

Tüm bu sebeplerden dolayı "Tanrı kendi kaldıramayacağı kadar büyük bir taş yaratabilir mi?" sorusundaki "kaldırma" eylemi anlamını kaybettiği için soru da anlamsız kalır.

Seni Bekliyoruz "Güven"

2008-11-27T06:20:00.000+02:00

Elbert Hubbart bir yerlerde "Arkadaş, senin her şeyini bilen, buna rağmen seni seven kişidir." demiş. Her ne kadar onlarca arkadaşım olsa ve hepsini gösterebildiğimden çok daha fazla sevsem de, bu tanıma uyan tek bir kişi var. Çok yakın zamana kadar her şeyimi bilen, her şeyini bildiğim, araya giren herkese ve tüm o zamana rağmen hâlâ ilkokulda Transformers ya da Örümcek Adam kaplı küçük not defterlerinde oynadığımız "En İyi Arkadaş Belirleme Testi" kadar net, üstelik o zamanlardan çok daha iyi bir şekilde kelimenin gücünü içimde hissederek(sonu eşcinsele bağlanacak bunun, toparlayayım) "tartışmasız en iyi dostum" diyebildiğim canım kardeşim, "Cakabo", önümüzdeki yılın ilk aylarında baba olacak.

-----

Benim henüz hayalini bile kuramadığım bir gerçeklik içerisinde yaşıyorsun. Şu an dert diye sırtıma yüklendiğim en ağır sıkıntılar bile, senin yaşadığın en hafif endişenin yanında toz kalır. Seninle dostluğumuzun zamandan, araya giren mesafelerden ve olaylardan bağımsız olduğunu, bir gün her şey yıkılsa bile, bu dostluğun mutlaka ayakta kalacağını bilmeni isterim. Dualarım hep seninle. Süper bir baba olacağından hiç kuşkum yok. Senin "baba" sıfatıyla Güven bebeğe öğretemeyeceğin, ama ileride güçlü olabilmesi için bilmesi gereken her şeyi amcası olarak benim öğreteceğimden de(istesen de istemesen de) senin kuşkun olmasın :) Sen süper bir baba olarak, ona nasıl adam olunması gerektiğini öğretirken, ben de nasıl çocuk kalınabileceğini göstereceğim.

-----

Allah sağlıklı, mutlu ve hayırlı ömürler versin Yamanel ailesi.

Ve şimdiden hoşgeldin Güven bebek :)

Has Secret

2008-11-24T20:52:00.000+02:00

Spaces sayfamda bulunan taze bir yazıyı burada paylaşma ihtiyacı duyuyorum ilk olarak. Gerisi gelecek efenim.

----

Hepimiz korkuyoruz. Bu sefer kaideyi bozmayacak bir istisna bile yok. Üstelik bu korku, eli bıçaklı bir serserinin karşısında hissedebileceğimiz türden bir korku değil. Elbette adım atmaya, müdahale etmeye, "ben varım" demeye, hakkını aramaya korkanlar da büyük çoğunlukta.

Ama bizi, olmamız gereken kişiye dönüşmekten esas alıkoyan, daha içsel bir korku; kendimizle mücadele etmekten korkuyoruz. Hep olduğumuz kişi gibi kalalım, buna karşın hayat bize her gün daha da iyi davransın istiyoruz. Bunun büyük bir bencillik olduğunu kabul edemiyoruz.

Kendi bencilliğimizle yüzleşmekten korkuyoruz. Bayramda son çikolatayı yemek ya da otobüste yaşlı birine yer vermemek gibi bir bencillik değil bu; daha derin, daha kişisel... Bize yapılan jestlere, hayatın önümüze sunduğu kıyaklara sadece formaliteden teşekkür edip, kendi yaptığımız iyi işlere sonsuz minnet bekliyoruz. Bunu asla itiraf edemesek de, yaptığımız çoğu iyi şeyi, kayıtsız şartsız iyi bir insan olmak için değil, karşı tarafın gözündeki minnet parıltısını görebilmek için gerçekleştiriyoruz.

Birilerinin bizi sevmeyebileceği ihtimalinden bile ölesiye korkuyoruz. Biz bu kadar iyiyken(!), bu insanlığın daha güzel hale gelmesi için vargücümüzle çalışırken(!), bizi herhangi bir konuda onaylamayan, ola ki ters düşen, çatışan herkesi mutlak kötü ilan ediyoruz. Aradaki yanlış anlaşılmaları, alttan alma şanslarını kurcalamaktan korkuyoruz. Birini anlamaya çalışmak, bir süre alttan alıp ona gerçek yüzünü göstermesi için fırsat vermek yerine, ona doğrudan bir etiket yapıştırıp, dosyasını kapatmak kolayımıza geliyor.

İnsanların gerçek yüzünü görmekten korkuyoruz. Çünkü etkileşimde olduğumuz her şeyde, televizyonlarda, gazetelerde, film ve dizilerde bize öğretilen, "insanların gerçek yüzünün" kötü bir ifadeye sahip olduğu. Esas gerçeği, yani doğan her ademoğlunun aslında iyilik yapmaya programlandığını ve doğru yere bakarsak herkesin yeterince iyiliğini görebileceğimizi unutalı çok olmuş.

Derinlere inmek şöyle dursun, kendimizi tanmak adına katmanlarımızı saymaktan bile korkuyoruz. Burçlara göre belirlenen kişilikler gibi, birer kelimelik ifadelerin bizi karakterize ettiğini sanıyoruz; zeki, tembel, güçlü, sabırlı, dengesiz... Oysa bu tanımların hiçbir zaman genele vurulamayacağını, X kişi A olayında tembel iken, Y kişisinin B konusunda sabırlı davranabileceğini anlamak için uğraşmıyoruz.

Aslında birimiz her şeyiz. Bir başka açıdan da hepimiz hiçbir şeyiz. Bu muazzam dengede aldığımız konumu, terazinin hangi kefesine düştüğümüzü sorgulamıyoruz.

"Şunu yapmamız gerekiyor" ya da "çözüm bu" şeklinde bir öneri getirmiyorum. Bu denklemin genel bir çözümü yok. Her C değeri için farklı, tahmini mümkün olmayan bir sonuç çıkıyor. Başta da dediğim gibi, yaşadığımız korkular, biraz egzersiz yapıp birkaç teknik öğrenerek atlatabileceğimiz türden değil. Herkesin şahsına münhasır, içsel korkular. Yine de genel bir ilk adım olması adına, tüm bu korkularımızın farkına varıp kabullenerek işe başlayabiliriz. Zira babamın hep demeye çalıştığı gibi; "sorun yoksa çözüm de yok."

P.S: Başlığı bulmamda büyük yardımları dokunan süpersonik kişiye sonsuz teşekkürler.

Hoşgeldin Hayati

2008-11-24T20:38:00.001+02:00

Yeni bir blog sayfasına hoşgeldiniz babındaki yazının bu kadar kişisel olmaması gerektiğinin farkındayım. Lakin şahsi olarak bayramlarda tüm telefon listeme "Bayramınız kutlu, zıtırınız pırtlı, bıdıbıdınız gıdıgıdılı olsun" diye genel mesaj atmaktansa, birkaç telefon etmeyi yeğleyen analog kafalı olmakla gurur duyarım bazen. Bu da böyle bişey işte. Bu sayfayı görüntülediğinize göre, MSN'de başınıza ekşiyip "Ya süper şeyler yazıcam bak ölümü gör noooluuur" demiş olduğumdan, ekstradan burada bir "hoşgeldin"e ihtiyaç duymayacağınızı umuyorum. İlk ciddi denemem olan bu blog sayfasını elimden geldiğince güncel tutmaya çalışacak olsam da, siz yine de nefesinizi tutmayın (Amerikan deyimlerinden de çok fena araklarım).

Blog sayfamı ziyaret edenlerden ricam ise, her konuda beni yönlendirebileceklerini, eleştirebileceklerini, küfür dahi edebileceklerini unutmamaları. Zaten az çok tanışıyorsak, eleştiriye ne kadar açık olduğumu, beni en son eleştiren kişinin şu an halen fizik tedavi ve rehabilitasyona gittiğini biliyordur(dipnot: bu bir şakadır). Ciddi bir girişim olduğundan, evde yaptığım gibi değil, pastaneden aldığım gibi bir kek ortaya çıksın istiyorum. Bu nedenle "Abi çok senli benli yazıyorsun.", "Niye bu kadar kibar yazıyorsun len, ipne mi oldun yoksa?", "Eraaan fontu değiştir çok çirkiyyyn" ve hatta "Diverjans ne ki?" gibi mesajlarınızı her zaman bana iletebilirsiniz. Ben de bunları yerine getirirken çok büyük bi iş yapıyormuş gibi sevinirim belki.

Sıradaki yazılarım, Hayati ve içimizdeki tüm Hayati'ler için gelsin. Berkin, özellikle senin içindeki Hayati için...

Not - Asla işine yaramayacak bilgiler edinmeyi, sonra da unutmayı hobi haline getirenler için : diverjans.